Αναβλύσματα

Λαμπιόνια φωτίζουν την πόλη

πλασμένη χαρά κι αφθονία

σκορπιέται να δείξει πως τάχα

δεν είναι τα πάθη μονάχα

μα κι ένα της ζήσης μας φώλι 

για μια επί γης αρμονία.

Μα ποιος από μας το φροντίζει

μακριά από κάθε αρεστό μας

να διώξει την κάθε τοξίνη

ψυχή και καρδιά να ξεπλύνει

κι αφού αισθανθεί πως τ' αξίζει
 

μετά να δεχθεί τον Χριστό μας ;;

Μωρό σαν γεννιέσαι, Σωτήρας,
 

πώς γίνεται πάλι βιασμένα

ανέτοιμος μέσα μου να μαι

και μόνο το Εγώ να λογάμαι

σαν ίδιος ψευδής χαρακτήρας

να λέω πως γιορτάζω για σένα ;;

Μην έλθεις Χριστούλη μου φέτος

δεν έχω πνοή να σ' αγγίζω,

τι στ' όνομα πνεύματος νόθου

στερέψαν τα χνώτα του πόθου

κι απέμεινα μόνος και σκέτος

την άδεια ψυχή να στραγγίζω.

Και έλα γλυκέ μου στο όταν

σ' υμνήσω μ' αγγέλων μπαλάντα
 

λευκός να σταθώ έναντί σου

πιστός να φιλώ το κορμί σου
 

κι αγάπη να πνέει σαν πρώτα,..
 

Να μείνεις στα στήθη για πάντα !

-.-

Από christrosp @ Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010 12:30 πμ
Permalink | Μου είπαν κάτι
Tags: Αταξινόμητα

Μες στην πλατεία σκοτεινιά και άδειοι δρόμοι,
τι παγωνιά ! κι αγριοσφυρίζει ο αέρας..
Να !, λες πως να !, θα ξεπροβάλει ένα τέρας
που δεν το πιασαν οι μπόγιηδες κι οι νόμοι.

και, κάπου εκεί κυκλοφορεί ένα μεράκι,
ένα αΐσκιωτο και βρώμικο κουρέλι,
π' όλα τ αρνήθηκε και τίποτε δεν θέλει
και λέν πως είναι -δήθεν- γόνος από τζάκι !

Είν' ένας ήσυχος, μ' αν κάποιος τον τσιγκλήσει
μες στο κεμέρι πάντα κρύβει ένα μαχαίρι,
για κάποια λύση που ο διάολος θα φέρει
όταν στη φλέβα του το μίσος θα ξυπνήσει.

Και η ζωή του αρχίζει πάντα με την δύση,
που χρόνια τώρα τον κυρίεψε σαν έξη,
κι έχει αγώνα πάλι απόψε ως να φέξει
στο θολερό της σκοτεινιάς αλισβερίσι..

Μες στους σταθμούς το ψωνιστήρι τον προστάζει
σεξ λογικό , ένα δεκάευρω η πίπα
ίσως να τύχει και να χύσει καμιά τρύπα
μα κι' αν πηδάει ή πηδιέται δεν τον νοιάζει...

Και τα χαράματα που μόνος πια πλανιέται,
το μονοπάτι τον τραβά στην άσπρη σκόνη,
-μες στο μπαράκι κουτουλάει στο γκαρσόνι-
και αυτός εκεί, μπροστά του, μόνος ξετρυπιέται...
-.-

Από christrosp @ Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010 3:14 μμ
Permalink | Μου είπαν κάτι
Tags: Αταξινόμητα

Ήλιος και φως
Στίχοι : Αθηνά Λαγού - Χρήστος Πεντεδήμος
Μουσική, ενορχήστρωση : Σπύρος Σαμοΐλης
Ερμηνεία : Σπύρος Σαμοΐλης

Ο ήλιος χαράζει φωτίζει τη μέρα
γλυκιά προσμονή μες στα στήθια ριγεί
μια σπίθα ν'; ανάψει σαν πεις «Καλημέρα»
να γίνει για μένα της λάμψης πηγή..

Ήλιος και φως έρχεται κάθε στιγμή
σαν μέσα σε βάζω στην σκέψη,
χτυπούν οι σφυγμοί, κι ο πόθος μπαίνει κρυφά
αχ, την καρδιά μου να κλέψει.

Η αύρα σου στέλνει γλυκιά μελωδία
ρουφώ την φωνή σου σαν μύρο βαθειά
εσύ σαι το φως που μου λέει «Καλημέρα»
εσύ και ο ήλιος που στέκει ψηλά !
-.-

Από christrosp @ Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010 10:44 πμ
Permalink | Μου είπαν κάτι
Tags: Αταξινόμητα

Στο καταγάλανο το βλέμμα υποκύπτω /
σαν ξετρυπάω τη θλιμμένη σου ματιά, /
και έναν κόσμο μαγικό ανακαλύπτω /
που βασιλεύει της αγάπης η φωτιά. /

Μέσα σ'; αυτόν θέλω να μπω να καζαντίσω /
να αρμενίσω με του πάθους το πανί /
και δεν με νοιάζει μες στο δάκρυ αν ναυαγήσω /
πριν το αντάλλαγμα του πόθου μου φανεί. /

Εκεί θα μείνω, στη σαγήνη σου κουφάρι /
να συναντώ κάθε σου θλίψη και χαρά /
να περιμένω κάποιο δάκρυ να με πάρει /
κι απ'; τη ματιά να ξεγλιστρήσω χαλαρά /

Θα είμαι εκεί να ξαγρυπνάω σε μιαν άκρη /
μέχρι το κλάμα να σημάνει πως θα βγω.. /
.. εύχομαι μόνο της χαράς να ΄ναι το δάκρυ, /
κι εγώ στις χάρες σου τη λύτρωση να βρω.. ../
-.-

Από christrosp @ Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2009 10:40 πμ
Permalink | Μου είπαν κάτι
Tags: Αταξινόμητα

Κλείνω τη Δύση πίσω μου, κι'; Ανατολή γυρεύω
στο φως τ'; Αυγερινού
του εαυτού του γκρίζου μου την Άνοιξη στοχεύω
μ'; οράματα του νου.

Μ'; όνειρο ξεθεμέλιωτο, μηδαμινό κουράγιο
κι εικόνες του χαμού,
γυρεύω στο ατέλειωτο της θάλασσας γαλάζιο
την λύση του καημού.

Μα μέσα η θλίψη μπλέκεται σαν δίχτυ στον πυθμένα
που μ'; έλκει να πνιχτώ,
κι η θάλασσα μου στέκεται, φιλοδωρεί σε μένα
κύμα για φυλαχτό !

Η θάλασσά μου απέναντι, χωρά τα βάσανά μου
κουρσεύει τον χαμό
και με στοργή απέραντη φιλιώνει τα δεινά μου,
προσφέρει λυτρωμό.

Θάλασσά μου κιμπάρισσα, μου δίνεις την αβάντα
προσφέροντας χαρά
τίποτε δεν σου χάρισα, μα φίλο μ'; έχεις πάντα
σε κάθε συμφορά !..
-.-

Από christrosp @ Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2009 11:18 πμ
Permalink | Μου είπαν κάτι
Tags: Αταξινόμητα

Σέρνω τα βήματα βαριά, του αποχωρισμού μας
κι αναζητώ παρηγοριά, στο θλιβερό φορτίο
στη δακρυσμένη σου ματιά, στη γλύκα του φιλιού μας
στην αγκαλιά σου τη πλατιά, στο τελευταίο αντίο..


Το δάκρυ σου είναι καυτό, με πνίγει και με λιώνει
το βλέμμα σαν το κοιτώ, καρφώνει την ψυχή μου,
μια σου ματιά λυπητερή, λύτρωση αξιώνει,
σταυρώνει και με τιμωρεί, στην κάθε ενοχή μου.

Από τη γλύκα των φιλιών, απέμεινε το πάθος
των κοραλλένιων σου χειλιών, μα πότισαν φαρμάκι
να μου θυμίζει ειρωνικά, πώς όλα γίναν λάθος,
ποιά προδοσία, τραγικά, μας έγινε σαράκι...

Του πηγαιμού μου τη τροχιά, τη διαφεντεύει η πλήξη
χαρά που έγινε οχιά και λόγια στοιχειωμένα,
η αγκαλιά σου πια ποτέ, δεν θα με ξανασφίξει ...;
Αχ, άδικέ μου εαυτέ, πορεύεις στα χαμένα..

Ήταν τ'; «αντίο» μας γραφτό, δυο πόρτες να σφραγίσει
και σ'; έν' ατέρμονο κρυφτό, δύο ψυχές να μπλέξει
ένα αντίο αρκετό, για να βρεθεί η λύση
ένα αντίο - βογκητό, σε μία ολέθρου λέξη ...;.
-.-

Δημοσίευση στο stixoi.info: 04-07-2007

Από christrosp @ Τρίτη, 26 Μαΐου 2009 12:15 πμ
Permalink | Μου είπαν κάτι
Tags: Αταξινόμητα

( Ο πατέρας πέθανε, του Γιάννου, στο χωριό
και μήτε μια δε πρόλαβε, χαρά του, στο γονιό
να φέρει.
Κι ο Γιάννος, ο Γιάννος, γονάτισε και έκλαψε μονάχος )

Χαμπέρι
λύπης και πόνου, άξαφνα, τον καρτερά στα ξένα
πως ο πατέρας πέθανε, του Γιάννου, στο χωριό.
Πέτρωσε κάθε του ματιά στο σκοτεινό του βλέμμα
που μήτε μια δε πρόλαβε, χαρά του, στο γονιό
να φέρει.

Κρύο
πίκρα και θλίψη έσχιζαν στα σωθικά τον Γιάννο
κι'; ατέλειωτα αισθάνθηκε ντροπή και πονεμό
πώς τον γονιό του ξέψυχο στο φέρετρο απάνω
δε θα να του πει του σμίξιμου το χαίρε, μα στερνό
τ' αντίο.

Στην άκρη
πήγε κλεφτά και κάθισε της έρημης αυλής του,
στις αναμνήσεις έφερε τη νιότη ζωντανή,
κύλησε αργά την θύμηση της παιδικής ζωής του
και στράγγιξε στο μάγουλο, σαν αίμα στην πληγή,
το δάκρυ.

Κι ο Γιάννος
λίγο μετά που σκέπασε το λείψανο με χώμα,
την ανηφόρα κίνησε στου λόφου την κορφή,
κει στην ιτιά την ορφανή που έστεκε ακόμα
γονάτισε και έκλαψε μονάχος σαν παιδί,
ο Γιάννος ...;
-.-

Από christrosp @ Πέμπτη, 21 Μαΐου 2009 2:35 μμ
Permalink | Μου είπαν κάτι
Tags: Αταξινόμητα

Τι έχω να θυμάμαι από παιδί
τις μέρες οπου έρχονταν το Πάσχα ;
Την πιο μεγάλη μας της Άνοιξης γιορτή
και δύο βδομάδες ξένοιαστες και λάσκα.

Μακριά απ΄ του σχολείου τους ρυθμούς
στην γειτονιά μας βγάζαμε το άχτι
με μπάλα, με κρυφτό και χαρταετούς
κι αν είχαμ' όριο, αυτό ήταν ...;του φράχτη !

Ατέλειωτες οι ώρες παιχνιδιού
βαδίζαμε στων μεγαλύτερων τ'; αχνάρια
και σπιτωνόμασταν στο φως του φεγγαριού
κατάκοποι με ματωμένα τα ποδάρια (!)

Στις πρώτες -τις ημέρες των Παθών-
ακολουθούσαμε κι εμείς στην Εκκλησία
κι ήταν το μόνο μας καθήκον -σαν μικρών-
και όλα τ' αλλα τα περνούσαμε αφασία.

Υπέροχα σαν ήμασταν μικροί
γεμάτοι ανεμελιά και τρελαμάρα
το Πάσχα ήταν η καλύτερη γιορτή
κι'; όλο παιχνίδι, φασαρία και αντάρα.

Σαν έφηβοι που γίναμε λοιπόν
μας πιάναν'; και μας σέρναν'; απ'; τη μύτη
τη μιά, χέρι στο τίναγμα χαλιών
την άλλη για να βάψουμε το σπίτι...

Τέρμα παιχνίδι, τρέξιμο, κακό,
μας φέσωσαν βουνό υποχρεώσεις
πήγαινε, φέρε, πιάσε, κάνε αυτό...
-πού να κρυφτείς και πώς να τη γλυτώσεις ! ...;

Κι εκεί που λες το Πάσχα θα σωθώ
να ! κάρβουνα, σουβλίσματα και τούβλα,
και λες κι αυτό δεν ήταν αρκετό,
γυρίζαμε όλη μέρα και τη σούβλα !

Όμορφα χρόνια και αυτά, θα θυμηθώ
στης Πασχαλιάς την γιορτινή ετοιμασία
μαθαίναμε, -βοηθώντας-, τον θεσμό
μόνο, που ερχόταν λίγο ζόρι για ...;αργία

------------
Γίναμε πια με νέο νοικοκυριό
και των εθίμων πήραμε όλα τα ηνία
μ'; όλα τα πόστα απ'; τον πατέρα προς τον γιο
χωρίς αρνήσεις, τεμπελιά και αγωνία.

Και δες, το καρτεράμε με χαρά
το Πάσχα πού χει τόσες απαιτήσεις,
τρεις μέρες που περνάμε χαλαρά,
μα μοιάζουν χίλιες τρεις σαν αναμνήσεις ...;
-.-

Από christrosp @ Κυριακή, 12 Απριλίου 2009 1:57 πμ
Permalink | Μου είπαν κάτι
Tags: Αταξινόμητα

Την Κυριακή κοπέλα
πηγαίνεις απ'; την δουλειά,
πίνεις απαρηγόρητα όρθια τον καφέ σου,
και σού ρχεται η τρέλα
-στη σκέψη φιτιλιά-
που της αργίας έλειπε πάντα ο χαβαλές σου..

Ποτέ σου δεν αισθάνθηκες
τον ρόγχο της σαγής
να παίζει στις αισθήσεις σου εωθινά κονσέρτα,
ποτέ σου δεν συνέχισες
τ'; όνειρο της αυγής
με ζεσταμένο τέντωμα στη λούτρινη κουβέρτα..

Ορθή εκεί στο άδικο
δεμένο πρωινό,
με βία ακατάστατη να μολογάς τη μέρα
με ύφος, πια, ραγιάδικο,
με πρόσωπο ξινό,
ν'; αναζητάς της φίλεψης τον πρόσφορο αέρα.

Κι η μέρα είναι ανείπωτα
μακριά κουραστική,
με της ψυχής τα άλκιμα άδικα να θερίζει..
έργο μηδέν και τίποτα,
-καθ'; όσον Κυριακή-
κανείς για όσα τάχθηκες στιγμή δεν χαλαλίζει !

Την Κυριακή κορίτσι
γυρνάς απ'; την δουλειά,
ξέφραγο το αμπέλι σου θα βρεις να περιμένει,
-ανάθεμα τ'; οφίτσι,
χαράμι η οβολιά-
που η ζωή σου χάνεται στα μαύρα κεντημένη..
-.-

Από christrosp @ Κυριακή, 22 Μαρτίου 2009 12:00 πμ
Permalink | Μου είπαν κάτι
Tags: Αταξινόμητα

Για σήμερα που λεν ότι γιορτάζουν οι ποιητές

.

Δεν πρέπει να ναι ντελικάτοι οι ποιητές /

που με την πένα στη ζωή πρωτοστατούνε

και με μια σκέψη, δυο ιδέες, τρεις γραμμές /

χίλιοι λαοί μπορούν μιαν Άνοιξη να δούνε !

.

Μπροστάρηδες, ζευγίτες των ευχών /

να ναι αιχμή και τιμητές της κοινωνίας

κυματοθραύστες των στενόμυαλων αρχών /

και αποδέκτες κάθε μιας μας αμαρτίας ...;

.

Και των «μικρών», πάντα ν'; ακούνε τις φωνές /

«τρανοί» και «γίγαντες» σαν τίτλο, ν΄ αψηφούνε

χωρίς μιαν έπαρση, χωρίς αναστολές /

και μόνο χρέος ταπεινά να μας ακούνε ...;

.

Κι όταν κινδύνων ελλοχεύουν οι καιροί, /

λεβέντικα να δίνουνε τη μάχη

έστω και μόνοι σε μια πάλη ζοφερή /

για κάθε ελπίδα που ξα-πέμεινε μονάχη. .. .. ..

.

Έτσι θαρρώ πως πρέπει να ναι οι ποιητές ! /

Σωστοί ανθρώποι, με περήφανες ιδέες

με τις σοφίες στις αράδες τους, απλές, /

κι όλοι με δίψα να ρουφούν, σκέψεις τους νέες ...;

.

Μον'; πρέπει να ναι υποδείγματα κι αυτοί /

χωρίς ανάγκες υστερόβουλες στη βλέψη..

Αλλιώς ο λόγος τους μαζί τους θα θαφτεί /

γιατί δεν μπόρεσε κανείς να τους πιστέψει..

-.-

Από christrosp @ Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009 9:44 μμ
Permalink | Μου είπαν κάτι
Tags: ποιητες