Αναβλύσματα

Στο καταγάλανο το βλέμμα υποκύπτω / σαν ξετρυπάω τη θλιμμένη σου ματιά, / και έναν κόσμο μαγικό ανακαλύπτω / που βασιλεύει της αγάπης η φωτιά. / Μέσα σ'; αυτόν θέλω να μπω να καζαντίσω / να αρμενίσω με του πάθους το πανί / και δεν με νοιάζει μες στο δάκρυ αν ναυαγήσω / πριν το αντάλλαγμα του πόθου μου φανεί. / Εκεί θα μείνω, στη σαγήνη σου κουφάρι / να συναντώ κάθε σου θλίψη και χαρά / να περιμένω κάποιο δάκρυ να με πάρει / κι απ'; τη ματιά να ξεγλιστρήσω χαλαρά / Θα είμαι εκεί να ξαγρυπνάω σε μιαν άκρη / μέχρι το κλάμα να σημάνει πως θα βγω.. / .. εύχομαι μόνο της χαράς να ΄ναι το δάκρυ, / κι εγώ στις χάρες σου τη λύτρωση να βρω.. ../ -.-

Από christrosp @ Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2009 10:40 πμ
Permalink | Μου είπαν κάτι
Tags: Αταξινόμητα

Κλείνω τη Δύση πίσω μου, κι'; Ανατολή γυρεύω
στο φως τ'; Αυγερινού
του εαυτού του γκρίζου μου την Άνοιξη στοχεύω
μ'; οράματα του νου.

Μ'; όνειρο ξεθεμέλιωτο, μηδαμινό κουράγιο
κι εικόνες του χαμού,
γυρεύω στο ατέλειωτο της θάλασσας γαλάζιο
την λύση του καημού.

Μα μέσα η θλίψη μπλέκεται σαν δίχτυ στον πυθμένα
που μ'; έλκει να πνιχτώ,
κι η θάλασσα μου στέκεται, φιλοδωρεί σε μένα
κύμα για φυλαχτό !

Η θάλασσά μου απέναντι, χωρά τα βάσανά μου
κουρσεύει τον χαμό
και με στοργή απέραντη φιλιώνει τα δεινά μου,
προσφέρει λυτρωμό.

Θάλασσά μου κιμπάρισσα, μου δίνεις την αβάντα
προσφέροντας χαρά
τίποτε δεν σου χάρισα, μα φίλο μ'; έχεις πάντα
σε κάθε συμφορά !..
-.-

Από christrosp @ Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2009 11:18 πμ
Permalink | Μου είπαν κάτι
Tags: Αταξινόμητα

Σέρνω τα βήματα βαριά, του αποχωρισμού μας
κι αναζητώ παρηγοριά, στο θλιβερό φορτίο
στη δακρυσμένη σου ματιά, στη γλύκα του φιλιού μας
στην αγκαλιά σου τη πλατιά, στο τελευταίο αντίο..


Το δάκρυ σου είναι καυτό, με πνίγει και με λιώνει
το βλέμμα σαν το κοιτώ, καρφώνει την ψυχή μου,
μια σου ματιά λυπητερή, λύτρωση αξιώνει,
σταυρώνει και με τιμωρεί, στην κάθε ενοχή μου.

Από τη γλύκα των φιλιών, απέμεινε το πάθος
των κοραλλένιων σου χειλιών, μα πότισαν φαρμάκι
να μου θυμίζει ειρωνικά, πώς όλα γίναν λάθος,
ποιά προδοσία, τραγικά, μας έγινε σαράκι...

Του πηγαιμού μου τη τροχιά, τη διαφεντεύει η πλήξη
χαρά που έγινε οχιά και λόγια στοιχειωμένα,
η αγκαλιά σου πια ποτέ, δεν θα με ξανασφίξει ...;
Αχ, άδικέ μου εαυτέ, πορεύεις στα χαμένα..

Ήταν τ'; «αντίο» μας γραφτό, δυο πόρτες να σφραγίσει
και σ'; έν' ατέρμονο κρυφτό, δύο ψυχές να μπλέξει
ένα αντίο αρκετό, για να βρεθεί η λύση
ένα αντίο - βογκητό, σε μία ολέθρου λέξη ...;.
-.-

Δημοσίευση στο stixoi.info: 04-07-2007

Από christrosp @ Τρίτη, 26 Μαΐου 2009 12:15 πμ
Permalink | Μου είπαν κάτι
Tags: Αταξινόμητα

( Ο πατέρας πέθανε, του Γιάννου, στο χωριό
και μήτε μια δε πρόλαβε, χαρά του, στο γονιό
να φέρει.
Κι ο Γιάννος, ο Γιάννος, γονάτισε και έκλαψε μονάχος )

Χαμπέρι
λύπης και πόνου, άξαφνα, τον καρτερά στα ξένα
πως ο πατέρας πέθανε, του Γιάννου, στο χωριό.
Πέτρωσε κάθε του ματιά στο σκοτεινό του βλέμμα
που μήτε μια δε πρόλαβε, χαρά του, στο γονιό
να φέρει.

Κρύο
πίκρα και θλίψη έσχιζαν στα σωθικά τον Γιάννο
κι'; ατέλειωτα αισθάνθηκε ντροπή και πονεμό
πώς τον γονιό του ξέψυχο στο φέρετρο απάνω
δε θα να του πει του σμίξιμου το χαίρε, μα στερνό
τ' αντίο.

Στην άκρη
πήγε κλεφτά και κάθισε της έρημης αυλής του,
στις αναμνήσεις έφερε τη νιότη ζωντανή,
κύλησε αργά την θύμηση της παιδικής ζωής του
και στράγγιξε στο μάγουλο, σαν αίμα στην πληγή,
το δάκρυ.

Κι ο Γιάννος
λίγο μετά που σκέπασε το λείψανο με χώμα,
την ανηφόρα κίνησε στου λόφου την κορφή,
κει στην ιτιά την ορφανή που έστεκε ακόμα
γονάτισε και έκλαψε μονάχος σαν παιδί,
ο Γιάννος ...;
-.-

Από christrosp @ Πέμπτη, 21 Μαΐου 2009 2:35 μμ
Permalink | Μου είπαν κάτι
Tags: Αταξινόμητα

Τι έχω να θυμάμαι από παιδί
τις μέρες οπου έρχονταν το Πάσχα ;
Την πιο μεγάλη μας της Άνοιξης γιορτή
και δύο βδομάδες ξένοιαστες και λάσκα.

Μακριά απ΄ του σχολείου τους ρυθμούς
στην γειτονιά μας βγάζαμε το άχτι
με μπάλα, με κρυφτό και χαρταετούς
κι αν είχαμ' όριο, αυτό ήταν ...;του φράχτη !

Ατέλειωτες οι ώρες παιχνιδιού
βαδίζαμε στων μεγαλύτερων τ'; αχνάρια
και σπιτωνόμασταν στο φως του φεγγαριού
κατάκοποι με ματωμένα τα ποδάρια (!)

Στις πρώτες -τις ημέρες των Παθών-
ακολουθούσαμε κι εμείς στην Εκκλησία
κι ήταν το μόνο μας καθήκον -σαν μικρών-
και όλα τ' αλλα τα περνούσαμε αφασία.

Υπέροχα σαν ήμασταν μικροί
γεμάτοι ανεμελιά και τρελαμάρα
το Πάσχα ήταν η καλύτερη γιορτή
κι'; όλο παιχνίδι, φασαρία και αντάρα.

Σαν έφηβοι που γίναμε λοιπόν
μας πιάναν'; και μας σέρναν'; απ'; τη μύτη
τη μιά, χέρι στο τίναγμα χαλιών
την άλλη για να βάψουμε το σπίτι...

Τέρμα παιχνίδι, τρέξιμο, κακό,
μας φέσωσαν βουνό υποχρεώσεις
πήγαινε, φέρε, πιάσε, κάνε αυτό...
-πού να κρυφτείς και πώς να τη γλυτώσεις ! ...;

Κι εκεί που λες το Πάσχα θα σωθώ
να ! κάρβουνα, σουβλίσματα και τούβλα,
και λες κι αυτό δεν ήταν αρκετό,
γυρίζαμε όλη μέρα και τη σούβλα !

Όμορφα χρόνια και αυτά, θα θυμηθώ
στης Πασχαλιάς την γιορτινή ετοιμασία
μαθαίναμε, -βοηθώντας-, τον θεσμό
μόνο, που ερχόταν λίγο ζόρι για ...;αργία

------------
Γίναμε πια με νέο νοικοκυριό
και των εθίμων πήραμε όλα τα ηνία
μ'; όλα τα πόστα απ'; τον πατέρα προς τον γιο
χωρίς αρνήσεις, τεμπελιά και αγωνία.

Και δες, το καρτεράμε με χαρά
το Πάσχα πού χει τόσες απαιτήσεις,
τρεις μέρες που περνάμε χαλαρά,
μα μοιάζουν χίλιες τρεις σαν αναμνήσεις ...;
-.-

Από christrosp @ Κυριακή, 12 Απριλίου 2009 1:57 πμ
Permalink | Μου είπαν κάτι
Tags: Αταξινόμητα

Την Κυριακή κοπέλα
πηγαίνεις απ'; την δουλειά,
πίνεις απαρηγόρητα όρθια τον καφέ σου,
και σού ρχεται η τρέλα
-στη σκέψη φιτιλιά-
που της αργίας έλειπε πάντα ο χαβαλές σου..

Ποτέ σου δεν αισθάνθηκες
τον ρόγχο της σαγής
να παίζει στις αισθήσεις σου εωθινά κονσέρτα,
ποτέ σου δεν συνέχισες
τ'; όνειρο της αυγής
με ζεσταμένο τέντωμα στη λούτρινη κουβέρτα..

Ορθή εκεί στο άδικο
δεμένο πρωινό,
με βία ακατάστατη να μολογάς τη μέρα
με ύφος, πια, ραγιάδικο,
με πρόσωπο ξινό,
ν'; αναζητάς της φίλεψης τον πρόσφορο αέρα.

Κι η μέρα είναι ανείπωτα
μακριά κουραστική,
με της ψυχής τα άλκιμα άδικα να θερίζει..
έργο μηδέν και τίποτα,
-καθ'; όσον Κυριακή-
κανείς για όσα τάχθηκες στιγμή δεν χαλαλίζει !

Την Κυριακή κορίτσι
γυρνάς απ'; την δουλειά,
ξέφραγο το αμπέλι σου θα βρεις να περιμένει,
-ανάθεμα τ'; οφίτσι,
χαράμι η οβολιά-
που η ζωή σου χάνεται στα μαύρα κεντημένη..
-.-

Από christrosp @ Κυριακή, 22 Μαρτίου 2009 12:00 πμ
Permalink | Μου είπαν κάτι
Tags: Αταξινόμητα

Για σήμερα που λεν ότι γιορτάζουν οι ποιητές

.

Δεν πρέπει να ναι ντελικάτοι οι ποιητές /

που με την πένα στη ζωή πρωτοστατούνε

και με μια σκέψη, δυο ιδέες, τρεις γραμμές /

χίλιοι λαοί μπορούν μιαν Άνοιξη να δούνε !

.

Μπροστάρηδες, ζευγίτες των ευχών /

να ναι αιχμή και τιμητές της κοινωνίας

κυματοθραύστες των στενόμυαλων αρχών /

και αποδέκτες κάθε μιας μας αμαρτίας ...;

.

Και των «μικρών», πάντα ν'; ακούνε τις φωνές /

«τρανοί» και «γίγαντες» σαν τίτλο, ν΄ αψηφούνε

χωρίς μιαν έπαρση, χωρίς αναστολές /

και μόνο χρέος ταπεινά να μας ακούνε ...;

.

Κι όταν κινδύνων ελλοχεύουν οι καιροί, /

λεβέντικα να δίνουνε τη μάχη

έστω και μόνοι σε μια πάλη ζοφερή /

για κάθε ελπίδα που ξα-πέμεινε μονάχη. .. .. ..

.

Έτσι θαρρώ πως πρέπει να ναι οι ποιητές ! /

Σωστοί ανθρώποι, με περήφανες ιδέες

με τις σοφίες στις αράδες τους, απλές, /

κι όλοι με δίψα να ρουφούν, σκέψεις τους νέες ...;

.

Μον'; πρέπει να ναι υποδείγματα κι αυτοί /

χωρίς ανάγκες υστερόβουλες στη βλέψη..

Αλλιώς ο λόγος τους μαζί τους θα θαφτεί /

γιατί δεν μπόρεσε κανείς να τους πιστέψει..

-.-

Από christrosp @ Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009 9:44 μμ
Permalink | Μου είπαν κάτι
Tags: ποιητες

Το μέλι των χειλιών σου λαχταρώ

την θέρμη της αγγάλης σου λατρεύω

στο σοκ του έρωτά σου σπαρταρώ

στο σώμα σου επάνω ημερεύω

Κι αισθάνομαι να ζω ιδανικά

μέσα σ'; ένα παράδεισο δικό μας

η αγάπη κάθε πόνο να νικά

σαν να ';ταν η χαρά το ριζικό μας

Κι αυτή μου την χαρά δεν την σκορπώ

δεν την μοιράζω στον καθένα σαν στραγάλια

δεν την διαλύω με ένα τρόπο χαμερπό

δεν την πλανεύω με του δίπλα μου τα σάλια

Μα εντός μου την ανάμνηση σφαλώ

κρατώ της ηδονής την ευφορία  

και μέσα στην καρδιά και το μυαλό

εσένα αναπαράγω με λατρεία

Σστη σκέψη να σε δώ αναθαρρώ

σαν «είναι» μου που είσαι με μαγεύεις,

μα μέσα μου σκοτώνομαι θαρρώ

σαν φεύγοντας, με άλλους με ξοδεύεις...

-.-

Από christrosp @ Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2009 1:11 μμ
Permalink | Μου είπαν κάτι
Tags: Αταξινόμητα

Ατέλειωτη η ζωή στα καθώς πρέπει
μου βάζουν έναν κόμπο στο λαιμό
για όσα η κοινωνία επιτρέπει
να πιάσεις της ζωής τον βολεμό.

Απόψε που Απόκριες γιορτάζουν
και κάνουν νυφοπάζαρο χαράς
με μάσκες που πολύχρωμες φαντάζουν,
θα βγω κι εγώ ντυμένος μασκαράς.

Θ'; αφήσω τους καημούς να με στολίσουν
πώς θα θελα σαν ήμουνα παιδί
κι αμφίβολο αν κάποιοι με γνωρίσουν
που δέν θα μ'; έχουν έτσι ξαναδεί.

Απόψε θα πετάξω αυτό που θέλω,
μια μάσκα ποτισμένη με χολή,
θα βάλω στην προσποίηση φουρνέλο
ν'; ακούσω της καρδιάς την εντολή.

Θα σπάσω το «εγώ» το σκυθρωπό μου
το «πρέπει» που διαρκώς με δυστυχεί,
και θα χω πια γυμνό το πρόσωπό μου
πιστά ν'; αντανακλάει την ψυχή..
-.-

Καλές Απόκριες !

Από christrosp @ Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2009 11:56 πμ
Permalink | Μου είπαν κάτι
Tags: μάσκα , απόκριες

φεγγάρι δεν μου χάλασες χατίρι / τ'; αστέρια συντροφιά σου ποθητή / σαν χάθηκες δεν μού λθε χαρακίρι / που... μ' έκαναν κι εκείνα ποιητή ! 

Φεγγάρι απόψε μού παιξες παιχνίδι

απόκαμες κι απόμεινες μισό,

κατάστρεψες της νύχτας το στολίδι

σα δώρο  που_υποσχέθηκα, χρυσό.

Απόψε σ' είχα τάξει στη χαρά μου

το φως σου να γευτεί το μαγικό

κι εμπρός σου να της πω τα όνειρά μου

στο τέλειο της γαλήνης σκηνικό.

Και ήθελα πολύ να εξυμνήσω

στους πόθους την τρανή σου προσφορά

και κάτω απ' τη ματιά σου να φιλήσω

το ταίρι μου για πρώτη μου φορά..

Μα εσύ μου πισωγύρισες την πλάτη,

μαράθηκες στην μία σου πλευρά,

σιγόσβησες της λάμψης το παλάτι

και ..σκόρπισες τα λόγια μου τ' αβρά.

Μου πήρες το δικαίωμα να νιώσω

του έρωτα την γνήσια χαρά

στο λάγνο το  ρομάντζο σου να λιώσω

και να λθω στο πλευρό σου χαλαρά.

Και μ' άφησες το βλέμμα να γλιστράω

στο μαύρο της τροχιάς σου ωκεανού

τους φίλους σου μυριάδες να μετράω

στ' αστέρια που φανήκαν τ' ουρανού.

Φεγγάρι δεν μου χάλασες βράδυ

δεν έλειψε κι απόψε η ομορφιά..

Σαν γύρισες για λίγο στο σκοτάδι

μου πρόσφερες τ' αστέρια συντροφιά !..

-.-

Από christrosp @ Τρίτη, 12 Αυγούστου 2008 10:41 μμ
Permalink | Μου είπαν κάτι
Tags: Αταξινόμητα