Δημοσίευση στο stixoi.info: 04-07-2007

Χαμπέρι
λύπης και πόνου, άξαφνα, τον καρτερά στα ξένα
πως ο πατέρας πέθανε, του Γιάννου, στο χωριό.
Πέτρωσε κάθε του ματιά στο σκοτεινό του βλέμμα
που μήτε μια δε πρόλαβε, χαρά του, στο γονιό
να φέρει.

Κρύο
πίκρα και θλίψη έσχιζαν στα σωθικά τον Γιάννο
κι'; ατέλειωτα αισθάνθηκε ντροπή και πονεμό
πώς τον γονιό του ξέψυχο στο φέρετρο απάνω
δε θα να του πει του σμίξιμου το χαίρε, μα στερνό
τ' αντίο.

Στην άκρη
πήγε κλεφτά και κάθισε της έρημης αυλής του,
στις αναμνήσεις έφερε τη νιότη ζωντανή,
κύλησε αργά την θύμηση της παιδικής ζωής του
και στράγγιξε στο μάγουλο, σαν αίμα στην πληγή,
το δάκρυ.

Κι ο Γιάννος
λίγο μετά που σκέπασε το λείψανο με χώμα,
την ανηφόρα κίνησε στου λόφου την κορφή,
κει στην ιτιά την ορφανή που έστεκε ακόμα
γονάτισε και έκλαψε μονάχος σαν παιδί,
ο Γιάννος ...;
-.-

.

Δεν πρέπει να ναι ντελικάτοι οι ποιητές /

που με την πένα στη ζωή πρωτοστατούνε

και με μια σκέψη, δυο ιδέες, τρεις γραμμές /

χίλιοι λαοί μπορούν μιαν Άνοιξη να δούνε !

.

Μπροστάρηδες, ζευγίτες των ευχών /

να ναι αιχμή και τιμητές της κοινωνίας

κυματοθραύστες των στενόμυαλων αρχών /

και αποδέκτες κάθε μιας μας αμαρτίας ...;

.

Και των «μικρών», πάντα ν'; ακούνε τις φωνές /

«τρανοί» και «γίγαντες» σαν τίτλο, ν΄ αψηφούνε

χωρίς μιαν έπαρση, χωρίς αναστολές /

και μόνο χρέος ταπεινά να μας ακούνε ...;

.

Κι όταν κινδύνων ελλοχεύουν οι καιροί, /

λεβέντικα να δίνουνε τη μάχη

έστω και μόνοι σε μια πάλη ζοφερή /

για κάθε ελπίδα που ξα-πέμεινε μονάχη. .. .. ..

.

Έτσι θαρρώ πως πρέπει να ναι οι ποιητές ! /

Σωστοί ανθρώποι, με περήφανες ιδέες

με τις σοφίες στις αράδες τους, απλές, /

κι όλοι με δίψα να ρουφούν, σκέψεις τους νέες ...;

.

Μον'; πρέπει να ναι υποδείγματα κι αυτοί /

χωρίς ανάγκες υστερόβουλες στη βλέψη..

Αλλιώς ο λόγος τους μαζί τους θα θαφτεί /

γιατί δεν μπόρεσε κανείς να τους πιστέψει..

-.-

Το μέλι των χειλιών σου λαχταρώ

την θέρμη της αγγάλης σου λατρεύω

στο σοκ του έρωτά σου σπαρταρώ

στο σώμα σου επάνω ημερεύω

Κι αισθάνομαι να ζω ιδανικά

μέσα σ'; ένα παράδεισο δικό μας

η αγάπη κάθε πόνο να νικά

σαν να ';ταν η χαρά το ριζικό μας

Κι αυτή μου την χαρά δεν την σκορπώ

δεν την μοιράζω στον καθένα σαν στραγάλια

δεν την διαλύω με ένα τρόπο χαμερπό

δεν την πλανεύω με του δίπλα μου τα σάλια

Μα εντός μου την ανάμνηση σφαλώ

κρατώ της ηδονής την ευφορία  

και μέσα στην καρδιά και το μυαλό

εσένα αναπαράγω με λατρεία

Σστη σκέψη να σε δώ αναθαρρώ

σαν «είναι» μου που είσαι με μαγεύεις,

μα μέσα μου σκοτώνομαι θαρρώ

σαν φεύγοντας, με άλλους με ξοδεύεις...

-.-

φεγγάρι δεν μου χάλασες χατίρι / τ'; αστέρια συντροφιά σου ποθητή / σαν χάθηκες δεν μού λθε χαρακίρι / που... μ' έκαναν κι εκείνα ποιητή ! 

Φεγγάρι απόψε μού παιξες παιχνίδι

απόκαμες κι απόμεινες μισό,

κατάστρεψες της νύχτας το στολίδι

σα δώρο  που_υποσχέθηκα, χρυσό.

Απόψε σ' είχα τάξει στη χαρά μου

το φως σου να γευτεί το μαγικό

κι εμπρός σου να της πω τα όνειρά μου

στο τέλειο της γαλήνης σκηνικό.

Και ήθελα πολύ να εξυμνήσω

στους πόθους την τρανή σου προσφορά

και κάτω απ' τη ματιά σου να φιλήσω

το ταίρι μου για πρώτη μου φορά..

Μα εσύ μου πισωγύρισες την πλάτη,

μαράθηκες στην μία σου πλευρά,

σιγόσβησες της λάμψης το παλάτι

και ..σκόρπισες τα λόγια μου τ' αβρά.

Μου πήρες το δικαίωμα να νιώσω

του έρωτα την γνήσια χαρά

στο λάγνο το  ρομάντζο σου να λιώσω

και να λθω στο πλευρό σου χαλαρά.

Και μ' άφησες το βλέμμα να γλιστράω

στο μαύρο της τροχιάς σου ωκεανού

τους φίλους σου μυριάδες να μετράω

στ' αστέρια που φανήκαν τ' ουρανού.

Φεγγάρι δεν μου χάλασες βράδυ

δεν έλειψε κι απόψε η ομορφιά..

Σαν γύρισες για λίγο στο σκοτάδι

μου πρόσφερες τ' αστέρια συντροφιά !..

-.-